نقش كلّی ويتامين ها در بدن

١ رشد

٢ توليد مثل

٣ حفظ سلامتي بدن

٤ تغذيه طبيعي براي آزادسازي انرژي و سوخت و ساز ذخاير انرژي بدون سوخت و ساز اسيدهاي آمينه، اسيدهاي چرب و مواد معدني در بدن

٥ فعاليت طبيعي دستگاه گوارشي و اشتهاي مناسب

٦ رفتارهاي منطقي عصبي و رواني

٧ سلامتي بافت ها و مقاومت در برابر عفونت ها و بيماري ها

تفاوت ويتامين هاي محلول در چربي و محلول در آب

١ روند جذب ويتامين هاي محلول در چربي مشابه جذب چربي هاست؛ بنابراين عوامل مؤثر در جذب چربي ها، در جذب ويتامين ها نيز موثرند.

٢ به استثناي بعضي از موارد خاص، ويتامين هاي محلول در چربي برخلاف ويتامين هاي محلول در آب از راه ادرار دفع نمي شوند.

٣ برخلاف ويتامين هاي محلول در آب كه در بدن ذخيره نمي شوند، ويتامين هاي محلول در چربي در بدن و به ويژه در كبد ذخيره مي شوند، به همين دليل اختلالات حاصل از كمبود آنها ديرتر ظاهر مي شود.

٤ در اثر ذخيره چربي در بدن و دفع نشدن ويتامين هاي محلول در چربي اضافي، مصرف زياده از حد ويتامينهاي A، D و K ايجاد مسموميت مي كند.

٥ ويتامين هاي A و D، به ترتيب، به وسيله كاروتن و كلسترول تهيه مي شوند و در اختيار بافتهاي بدن قرار مي گيرند

مصرف بيش از اندازه ويتامين ها و عوارض آنها :

 مصرف بيش از حد ويتامين C ادرار را زياد و روده را نيز حساس مي كند و در بعضي اشخاص، به علت از بين بردن مقدار چشمگيري از ويتامين ١٢B موجود در غذا، توليد كم خوني مي كند.

 مصرف زياد ويتامين ٦B ممكن است موجب بيماري هاي كبد شود

 استفاده بيش از حد اسيد پانتوتنيك از جذب اسيدهاي چرب توسط عضلات و قلب در زمان تمرينات ورزشي جلوگيري مي كند و كارايي استقامتي بدن را در اثر كمبود اكسيژن كاهش مي دهد

نوشته شده توسط کیوان ریاضی در یکشنبه ۱۴۰۳/۰۱/۲۶ |

استراتژی بكار بردن مواد غذايی مناسب براي توسعه سلامتی، افزايش عملكرد ورزشی، برگشت به حالت اوليه سريعتر بعد از فعاليت ورزشی را تغذيه ورزشی می گويند.

فوايد تغذيه ورزشی :

كمك به تمرين طولاني مدت تر و شديدتر

به تاخير انداختن خستگي های اوليه

افزايش عملكرد

توسعه ريكاوری مطلوب و سازگاري با فعاليت ورزشی

فوايد

كاهش آسيب

توسعه ظرفيت و سلامت قلبي و عروقي

عادات خواب بهتر

كاهش استرس

تركيب بدني خوب

بهبود تنظيم گلوكز خون

بهبود عملكرد سيستم ايمني بدن

نوشته شده توسط کیوان ریاضی در یکشنبه ۱۴۰۳/۰۱/۲۶ |

ورزش پس از تزریق واکسن کرونا موجب افزایش آنتی بادی‌ها می‌شود

تهران - ایرنا - نتایج یک مطالعه نشان می‌دهد که ورزش پس از تزریق واکسن‌ کرونا، سطح آنتی بادی‌ را در بدن افزایش می‌دهد.

به گزارش گروه علم و آموزش ایرنا از پایگاه اینترنتی یاهونیوز، محققان دانشگاه ایالتی آیووا در آمریکا که این مطالعه را انجام دادند، به این نتیجه رسیدند که ورزش کاری بیش از تناسب اندام انجام می دهد، به طوری که واکنش آنتی‌بادی ها را نسبت به واکسن‌های آنفلوآنزا و همچنین واکسن کووید۱۹ افزایش می‌دهد.

گزارش‌های دیگر نیز نشان می‌دهند که ورزش کردن پس از تزریق واکسن کرونا، عوارض جانبی واکسن ها را افزایش نمی‌دهد.

محققان در این مطالعه به بررسی این موضوع پرداختند که شرکت در یک جلسه ۹۰ دقیقه ورزش بلافاصله پس از واکسینه شدن چه اثراتی بر فرد دارد.

نتایج این مطالعه نشان داد که ورزش به طور مداوم سطح آنتی بادی سرم را نسبت به هر واکسن کرونا، چهار هفته پس از ایمن سازی افزایش داد.

همچنین بر اساس نتایج این مطالعه بزرگسالانی که به طور منظم ورزش می‌کنند ممکن است با انجام یک جلسه ورزش با شدت سبک تا متوسط ​​پس از ایمن‌سازی، واکنش آنتی‌بادی ها را نسبت به واکسن آنفلوآنزا یا واکسن کرونا افزایش دهند.

حدود نیمی از شرکت کنندگان در این مطالعه دارای اضافه وزن یا چاق بودند اما در طول ورزش به نحوی ورزش می کردند تا بتوانند ضربان قلب خود را در سرعت طبیعی ۱۲۰ تا ۱۴۰ ضربه در دقیقه نگه دارند.

وزارت بهداشت آمریکا پیش از این به افرادی که به تازگی واکسن کرونا دریافت کرده بودند، توصیه کرده بود که به دلیل احتمال بسیار اندک بروز میوکاردیت (التهاب عضله قلب) از ورزش کردن به مدت یک هفته پس از واکسینه شدن خودداری کنند، اما اکتبر گذشته (آبان ماه) اعلام کرد که پس از تزریق واکسن انجام هر نوع ورزشی ایرادی ندارد.

محققان در این مطالعه همچنین گزارش دادند که خطر ابتلا به التهاب قلب پس از واکسیناسیون کرونا بسیار کم است.

آنها خاطرنشان کردند که هیچ دلیلی برای ورزش نکردن پس از تزریق واکسن های کرونا وجود ندارد.

این محققان همچنین در مطالعه دیگری با استفاده از چند موش‌ و تردمیل‌ به نتایج مشابه دست یافتند. آنها این جوندگان را در معرض پروتئین «اینترفرون آلفا» قرار داده بودند که به تولید آنتی‌بادی‌هایی که مخصوص ویروس هستند، کمک می‌کند.

مشروح این مطالعه در مجله Science Direct منتشر شده است.

نوشته شده توسط کیوان ریاضی در شنبه ۱۴۰۲/۰۴/۰۳ |
 

طی حکمی از سوی رئیس فدراسیون تکواندو ، احمد لاریجانی به عنوان مسئول کمیته قضائی فدراسیون تکواندو منصوب شد.

 

به گزارش روابط عمومی فدراسیون تکواندو، در متن حکم هادی ساعی خطاب به لاریجانی آمده است:

با عنایت به تعهد و تخصص شما به منظور هماهنگی و انجام بیش از پیش امور قضائی و انضباطی تکواندوکاران، به موجب این حکم به عنوان رئیس کمیته قضائی منصوب می‌گردید.
انتظار می‌رود با سر لوحه قراردادن قوانین و آئین نامه‌های مربوطه و طی هماهنگی کامل با سایر ارکان فدراسیون، تمام تلاش خود را در جهت محوریت و تحقق عدالت و انصاف معطوف دارید. موفقیت روزافزون شما را از درگاه خداوند متعال مسئلت دارم.

دکتر احمد لاریجانی عضو پیشین تیم ملی دانشجویان، مربی و داور درجه ۱ بین المللی تکواندو، دارای دان هفت از فدراسیون جهانی تکواندو و مربیگری درجه ۱ تخصصی اصول مبارزه و طراحی تمرین از کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) می باشد، وی  پیش از این مسئولیت کمیته‌های قضائی و انضباطی، داوران، آموزش و مربیان را در فدراسیون تکواندو برعهده داشت است. مدرس دوره‌های مربیگری و داوری و ممتحن آزمون ارتقا درجه کمربند، ریاست هیأت تکواندو بسیج دانشجویی کشور، دو بار انتخاب به عنوان داور برتر در مسابقات جهانی ۲۰۰۶ کره جنوبی و ۲۰۰۹ قاهره مصر، و دو بار حضور در کمپ آماده سازی المپیک ۲۰۰۸ پکن و ۲۰۱۲ لندن در سوابق ورزشی وی ثبت شده است.

لاریجانی دانش‌آموخته دانشگاه تهران، دکترای حقوق، استاد دانشگاه و دارای بیش از ۲۵ سال فعالیت در تشکیلات حقوقی قضائی دادگستری کل استان تهران و وکیل پایه یک دادگستری می‌باشد.

نوشته شده توسط کیوان ریاضی در شنبه ۱۴۰۱/۰۱/۲۰ |

آسیب های ورزشی به شکل آسیب های حاد، مزمن، یا بیش مصرفی با درد همراه هستند.

 

درد و التهاب در بسیاری از موارد، تمرین و نتایج مسابقات را تحت تاثیر قرار می دهد. به همین علت، این دسته از داروها جزء پرمصرف ترین داروهای ورزشکاران قلمداد می شوند. به همین منظور، در این نوشتار، نگاهی کوتاه به خصوصیات آن ها می اندازیم:

داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی یعنی چه؟
Nonsteroidal Anti-inflammatory drug یا به اختصار NSAIDs، دسته ای از داروهای بدون نیاز به نسخه (OTC) هستند که موجب تسکین التهاب، تب و درد می شوند. از داروهای معروفی که ورزشکاران به شکل رایج استفاده می کنند، می توان به ناپروکسن، دیکلوفناک (آلفن ایکس)، ایبوپروفن (بروفن)، آسپرین، مفنامیک اسید، پیروکسیکام، سلکوکسیب (سلبرکس) اشاره کرد.

طرز عملکرد این داروها چیست؟
این داروها پروتئین های التهابی (COX-1 و COX-2) را در بدن مهار می کنند. آسپرین، بر خلاف سایر داروهای این دسته، برای پیشگیری از تشکیل لخته هم مورد استفاده قرار می گیرد.

COX-1 یا COX-2:
برخی افراد که نمی توانند عوارض دارو بر معده را تحمل کنند، می توانند از گروه مهار کننده COX-2 استفاده کنند. NSAIDs دو نوع آنزیم COX (سیکلواکسیژناز) را مهار می کند و بدین ترتیب، -COX 1 که از معده محافظت می کند هم مهار می شود. سلکوکسیب فقط COX-2 که موجب التهاب و درد می شود را مهار می کند. اما دوزهای باالی سلکوکسیب همچنان با عوارضی مثل خونریزی همراه است.

موجب تسکین چه مواردی می شوند؟
درد به طور عام به عنوان مثال درد کشیدگی های عضلانی، سردرد، دردهای قاعدگی، دندان درد، بورسیتها، کمردرد، التهاب مفاصل و ... . همچنین در تسکین التهاب و بدن درد، تب، گلودرد سرماخوردگی، آنفلوانزا، و کووید-91 موثرند.

تا چه مدت باید از این دسته داروها استفاده کنید؟
داروهای OTC را نباید بیشتر از 10 روز برای درد یا بیشتر از 3 روز برای تب استفاده کرد. با مصرف طولانی تر، عوارض محتمل تر می شود. تنها در صورت صلاحدید و تجویز پزشک و تحت نظارت وی می توانید مدت طولانی تری از این داروها استفاده کنید.

عوارض:
در برخی از افراد، موجب عوارض گوارشی مثل درد معده، تهوع، خونریزی، زخم، نفخ، اسهال یا یبوست می شود. NSAID های غیر از آسپرین، موجب افزایش احتمال حوادث و سکته های قلبی عروقی یا مغزی می شود. در افراد با سابقه آسم ممکن است موجب حمله آسم گردد. در افراد دارای بیماری های زمینه ای کلیوی، ممکن است موجب تشدید نارسایی کلیه شود.

چگونه از عوارض پیشگیری کنیم؟
مشکلات معده، شایعترین عوارض مصرف این داروها قلمداد می شوند. برای پیشگیری از این عوارض، داروی خود را همراه با غذا، شیر یا آنتی اسید میل کنید. در برخی موارد ممکن است پزشک، همراه NSAIDs، داروی کنترل کننده اسید معده را برای شما تجویز کند تا از معده شما محافظت و از بروز زخم پیشگیری کند.

چه افرادی در خطر بیشتر بروز عوارض هستند؟
افرادی که در دسته های زیر قرار می گیرند، بیشترین خطر بروز عوارض مصرف NSAIDs را دارند: سن بالاتر، سیگار، نوشیدن الکل، بیماری کبدی پیشرفته، سلامت عمومی پایین، دیابت، فشارخون کنترل نشده، مصرف سایر داروهای رقیق کننده خون، استروئیدها، یا ضدافسردگی های SSRI یا SNRI.

سرعت اثر NSAIDs چگونه است؟
در موارد درد حاد مثل سردرد یا کشیدگی عضلانی، معمولا در عرض چند ساعت درد را تسکین می دهند. اما اگر درد مزمن یا مداوم دارید، معموال مدت زمان بیشتری مورد نیاز است.

برای افزایش ایمنی مصرف این داروها چه اقداماتی را به کار بندیم؟
تعداد و روزهای مصرف دارو را ثبت کنید. حداقل میزان دارویی را که نیاز دارید، استفاده کنید. برچسب دارو را بخوانید و از حداکثر مجاز دارو فراتر نروید. هیچگاه داروهای مختلف حاوی NSAIDs را در یک روز مصرف نکنید. اگر روزانه برای قلب خود آسپرین مصرف می کنید، NSAID دیگر استفاده نکنید.

چه افرادی نباید NSAIDs مصرف کنند؟
افرادی که اخیراً جراحی قلبی یا حوادث قلبی عروقی داشته اند، نباید از این داروها استفاده کنند.
بانوان باردار بعد از هفته 29 بارداری نباید استفاده کنند.
افرادی که به این داروها حساسیت دارند و دچار کهیر یا مشکلات تنفسی می شوند، نباید از این داروها استفاده کنند.
افراد دارای آسم نباید از این داروها استفاده کنند.
افراد دارای نارسایی کلیه نباید از این داروها استفاده کنند.

جایگزین های NSAIDs:
گزینه استامینوفن بسیار معقول است. به یاد داشته باشید که استامینوفن فقط درد را تسکین می دهد و التهاب را تسکین نمی دهد. استامینوفن همچنین تب را تسکین می دهد.

داروهای ضدافسردگی، داروهای ضد تشنج:
برخی از داروهای ضدافسردگی دردهای مزمن را نیز تسکین می دهند. از این گروه می توان به دسته های ضد افسردگی های سه حلقه ای، SNRI مثل دولوکستین یا ونالفاکسین اشاره کرد. داروهای ضدتشنج مثل گاباپنتین یا پرگابالین می توانند دردهای عصب (نوروپاتیک) یا فیبرومیالژی را تسکین دهند.

ضددردهای گیاهی:
مسکن های گیاهی شامل زنجبیل، زردچوبه، سیر، به علت تاثیرات ضدالتهابی می توانند درد آرتریتی را کم کنند. کرم هایی مثل کاپسایسین، روغن فلفل تند نیز درد مفصل را تسکین می دهند. این مواد، انتقال سیگنال های درد به مغز را مهار می کنند اما باید حدود چند هفته استفاده کنید تا تاثیر را ببینید.

شیوه زندگی:
عادت های روزمره شما در مدیریت درد موثرند. ورزش موجب آزادسازی اندورفین می شود که یک ماده طبیعی است که در بدن آزاد می شود. از سوی دیگر، استرس موجب تشدید احساسات دردناک می شود. روش هایی مثل مدیتیشن و ریالکسیشن به کار برید. خواب خوب یکی از الزامات است.

آیا همه انواع درد بد است؟
درد به شکل عام نشان دهنده آسیب بافتی و نامطلوب قلمداد می شود. اگر حرکت خاصی در ورزش موجب درد می شود، نباید آن را انجام داد زیرا ممکن است با تداوم آن حرکت، آسیب بیش مصرفی حادث آید. اما درد و التهاب خفیف و کوتاه مدت بعد از ورزش، یکی از عواملی است که فاکتورهای رشد را در عضله فعال می کند و موجب بهبود عملکرد و تقویت عضالنی می شود. بنابراین به ورزشکاران توصیه می شود که سعی کنند دردهای خفیف پس از تمرین را مهار نکنند. بهترین روش تسکین آن حرکات ورزشی ملایم در آب، دوش گرفتن یا ماساژ ملایم است. همچنین باید مقدار کافی مایعات، پروتئین و کربوهیدرات را در فاصله کوتاهی بعد از ورزش مصرف کنند تا ضمن خونرسانی بهتر و برداشت مواد زائد، ذخایر گلیکوژنی و پروتئینی عضله به بهترین نحوی بازسازی شود.

تهیه و تنظیم: دکتر لاله حاکمی
 متخصص بیماری های داخلی- فلوشیپ فدراسیون پزشکی ورزشی آسیا

نوشته شده توسط کیوان ریاضی در یکشنبه ۱۴۰۰/۰۱/۲۲ |

رتبه کمربند و دان در تکواندو

رتبه بندی در تکواندو به طور عمومی به دو بخش جونیور یا تازه وارد (junior) و همچنین سنیور یا رتبه بالا  (senior)  و همچنین شاگرد و ارشد تقسیم می شود .  بخش دیگر  معمولا شامل 10 رتبه است که توسط کلمه کره ای گیوپ (geup 급–همچنین خوانده می شود کیوپ )  . رتبه های تازه واردین به طور معمول بوسیله رنگ های مختلف کمربند که به اموزشگاه مورد نظر مربوط است  تشخیص داده می شوند . بنابراین این رتبه های گاهی کمربند رنگی نامیده می شوند .

رتبه های مربوط به گیوپ معمولا توسط راه راه هایی که روی کمربند قرار گرفته اند به جای رنگ آن ها شناسایی می شوند . شاگردان به طور معمول با 10 گیوپ شروع به کار می کنند . ( به طور معمول با سفید آغاز می شود ) و به مقام بالاتر صعود می کنند ( معمولا یک کمربند قرمز با راه راه مشکی است) .

بخش ارشد ها  از 9 رتبه ایجاد شده است . به این رتبه های دان (dan 단) می گویند . همچنین به عنوان کمربند مشکی و درجه خوانده می شوند .(مثلا دان 3 یا درجه 3 کمربند مشکی )

کمربند مشکی از درجه یک آغاز شده و به 2 و 3 و .. پیشرفت می کند . رتبه کمربند از روی راه راه های روی آن یا اعداد رومی و سایر روش ها شناسایی می شود . اما گاهی اوقات هم کمربند های مشکی ساده هستند و بدون در نظر گرفتن رتبه شکل خاصی ندارند .

برای پیشرفت از یک رتبه به رتبه بالات ‏‌شاگردان بایستی امتحاناتی را از سر بگذرانند که  در آنها مهارت های خود را در زمینه های مختلف هنر تکواندو به استاد خود نشان دهند .

این امتحانات از یک آموزشگاه به آموزشگاه دیگر تفاوت هایی دارد ‏اما در بیشتر آن ها شباهت هایی مانند اجرای صحیح فرم ها نیز وجود دارد که شامل ترکیب تکنیک های مختلف در قالب یک توالی خاص می باشد . همچنین آزمون شکستن تخته ها برای نشان دادن مهارت و استفاده از قدرت و کنترل آن نیز وجود دارد . نمونه ی دیگر مبارزات دفاع شخصی است که برای نمایش مهارت های مفید و به درد بخور و استفاده از تکنیک ها در مبارزه است . و بعلاوه این تمام این ها آمادگی جسمانی نیز وجود دارد که معمولا با مهارت همراه است . در نهایت پاسخ دادن به سوال هایی فنی و ابعاد تاریخی برای نشان دادن دانش و فهم واقعی هنر تکواندو نیز در این آزمون ها شامل می شود .

برای آزمون های دان های بالاتر گاهی نیاز به ارائه امتحان کتبی و یا تحقیقات گسترده علاوه بر آزمون های معمولی می باشد .

پیشرفت از یک رتبه به رتبه بعدی در بعضی از باشگاه ها به سرعت اتفاق می افتد ‏ اگر چه به طور معمول در آموزش گاه ها برای ارتقاء رتبه بین دو ‏- سه و یا چهار ماه فاصله می اندازند .شاگردان تازه وارد ابتدا فنون اولیه را یاد گرفته و پس از رسیدن به دان یک شروع به یادگیری مهارت های حرفه ای می کنند .  آموزش گاه های قدیمی و سنتی معمولا زمان بیشتری را برای اختصاص دادن امتحان ارتقاء رتبه در نظر می گیرند .

در کل ارتقاء رتبه از یک دان به دان بعدی ممکن است سال ها طول بکشد . قانون کلی اینطور است که یک کمربند مشکی برای ارتقاء رتبه از یک دان تا دان بعدی به میزانی که برای دان قبلی انتظار کشیده ‏باید صبر کند .

به طور مثال یک شخص دان سه کمربند که سه سال طول کشیده تا این دان را بدست آورد برای پیشرفت به دان چهار مجبور است حتما سه سال صبر کند . بعضی از سازمان ها برای ارتقاء رتبه ملاک های سنی را نیز در نظر می گیرند و ممکن است تا شخص به سن خاصی نرسیده ارتقاء رتبه برای او صورت نگیرد .

 کمربند مشکی ممکن است حاوی عبارات وابسته ای به همراه خودش مانند استاد و ارشد باشد اما سازمان تکواندو در هنگام رتبه و مقام دهی دارای نوسان و تغییرات بسیاری در خود می باشد .

عبارتی که در یک سازمان درست است امکان دارد در سازمان دیگر نباشد همچنان که در بسیاری از هنر های رزمی به این گونه است . به طور مثال دسترسی به یک رتبه در یک سازمان ممکن است تا سه سال طول بکشد اما در سازمان دیگر بسیار کمتر باشد . به طور مشابه صورت های ارتقاء دان در یک سازمان ممکن است در دیگری فرق کند .

در فدراسیون بین المللی تکواندو دستورالعمل های موجود از دان یک تا 3 با عبارت بوسابوم (Boosabum) یا همان دستورالعمل های کمکی نامیده می شوند و به همین ترتیب دستورالعمل های دان 4 تا 6 سابوم (Sabum ) و 7 تا 8 ساهیون یا همان استاد   Sahyun (master)و آن هایی که دان 9 را دارا هستند ساسئونگ یا همان استاد بزرگ Saseong (grand master)نامیده می شوند . به هر حال همانطور که گفته شد  این سیستم برای تمامی سازمان های تکواندو یکسان و مشابه نمی باشد .

 

نوشته شده توسط کیوان ریاضی در شنبه ۱۳۹۸/۰۵/۲۶ |
 

هانمادانگ

کیوک پا(KYOKPA) در هنرهاي رزمي تكنيكهاي شكستن بخودي خود هدف محسوب نمي‌شود، بلكه قسمتي از مجموعه مهارتها را در اين هنرها تشكيل مي‌دهند.
اين تكنيكها خاص هنرآموزان پيشرفته‌تر مي‌باشند و وسيله‌اي براي نيل به كمال در هنرهاي رزمي محسوب مي‌شوند.
كنترل و دقت لازم از طريق تمرين مهارتهاي مربوط به شكستن در مقايسه با فنون مبارزه سهل‌تر به دست مي‌آيد. قدرت بدني نيز در اثر احاطه بر اين تكنيكها افزايش خواهد يافت . تا مرحله‌اي خاص از هنرهاي رزمي ، فنون مبارزه مي‌تواند بسيار مفيد و سازنده باشد ، ليكن بعد از آن مرحله بايد فنون شكستن را نيز به خوبي آموخت تا سير تكاملي تمرينها ، مسير مطلوب خود را طي كند. در واقع كيوكپا تمرين و اجراي كاربردي و ايمن تكنيكهاي تكواندو است . مهارت در فنون شكستن نياز به تمرينهاي روزانه و مكرر، تمركز حواس ، اعتماد به نفس و قدرت دارد . بايد از بدني پرورش يافته و با قدرت برخوردار باشيد و مهارتهاي بسياري را آموخته باشيد.لازم به ذکر است کیوک پا (شکستن اجسام) تنها بوسیله پا و دست انجام میگردد.


هوشین سول(HOSHINSUL) اوج و نهایت هنر رزمی تکواندو است تجهیز اکثر ارتشهای جهان با این بخش از تکواندو و نیز مسابقات قهرمانی ارتشهای جهان گواهی محکم بر اهمیت هوشین سول در دفاع میباشد، تنوع مسابقات هان مدانگ به گونه ای است که هر فرد با هر استعداد امکان شرکت در آن را دارد ، مسابقات فني تكواندو در رشته هاي مختلف آن هان مادانگ نام دارد . در مسابقات هان مادانگ رشته هاي مختلف تكواندو بجز گيونگي كيوروگي وجوددارد. 

مسابقات هان مادانگ شامل طيف وسيعي از مهارتهاي تكواندو است و جذابيت خاصي براي اساتيد طراز اول جهان دارد. مسابقات هان مادانگ را مي توان جشنواره و يا نمايشگاه بين المللي تكواندو دانست. به همين منظور كوك كي وان (مركز تكواندو جهان ) از چند سال پيش با همكاري انجمن تكواندو كره مسابقات هان مادانگ را برگزار نموده و از سال 2003 نيز مسابقات جهاني را با همكاري فدراسيون جهاني و انجمن تكواندو كره بنيانگذاري كرده است . 
هان مادانگ محل مناسبي براي ارائه دستاوردهاي فني نوين تكواندو است و با برگزاري اين مسابقات شاهد آن هستيم كه هر سال تكنيكها و روشهاي نويني براي تمرين و اجراي هنر رزمي بوجود مي آيد.در واقع هان مادانگ ضامن زنده بودن و پويايي تكواندو و ارتقا سريعتر آن مي باشد. 


باید قبول کنیم که تکنیکهای پایه و مسابقه ای کارایی مناسبی برای دفاع از خود ندارند و مهارت در دفاع از خود و دیگران نیازمتد تمرینات و آمادگی های خاصی است 
هنرجویان در تکنیکهای پایه اصول فنی و زیبایی های هنر رزمی و در تکتیکهای مبارزه روشهای امتیاز گیری را فرامی گیرند اما در دفاع شخصی، زیبایی و امتیاز مفهومی ندارند بلکه رهایی و نجات از آسیب اصل حیاتی و اساس آن را تشکیل میدهند.

هوشین سول در واقع اجرای کاربردی تکنیکها و تاکتیکهای تکواندو برای رهایی از آسیب های احتمالی در درگیری های واقعی است همانگونه تکنیکهای پایه یا مبارزه دارای اصول و قواعدی هستند، دفاع شخصی نیز قوانین ویژه ای دارند.هنر جوی تکواندو از طریق آشنایی با این قوانین و اجرای دقیق آنها در تمرینات هوشین سول میتواند میزان کارآیی خود را در درگیریهای احتمالی بیشتر نماید.

 
نوشته شده توسط کیوان ریاضی در چهارشنبه ۱۳۹۷/۰۴/۰۶ |
 
بدنسازی یا فیتنس! انتخاب شما کدام است؟؟

بدنسازی و فیتنس دو واژه‌ی آشنا در علم ورزش امروز می‌باشند. در این مقاله به تفاوت‌های اساسی بین این دو ورزش می‌پردازیم.

عموم مردم بدنسازی و فیتنس را معادل هم قرار داده و گاهی با یکدیگر اشتباه می‌گیرند و تفاوتی بین این دو قائل نیستند در نتیجه ممکن است انتخاب های نادرستی داشته باشند و از هدف خود در انجام تمرینات ورزشی دور شوند. مهم‌ترین و اصلی‌ترین تفاوت بین بدنسازی و فیتنس هدف از انجام این ورزش‌ها می‌باشد.هدف از بدنسازی حجیم کردن عضلات بوده و به برآمدگی و برجستگی عضلات توجه می‌شود. در حالی که هدف از انجام ورزش‌های فیتنس و کراس فیت تناسب اندام و رسیدن به یک اندام خوش فرم است.به همین دلیل تمایل به انجام فیتنس در خانم‌ها و بدنسازی در آقایان بیشتر می‌باشد.

برنامه ورزشی:

بدنسازی معمولا به یک فعالیت ورزشی دائمی برای یک دوره ۳ یا ۴ بار در هفته به شکل ممتد نیاز دارد. در هر جلسه دوساعت تمرین با هل دادن، لیفت کردن وکشیدن وزنه‌های سنگین سپری می‌شود. قانون کلی و عمومی در علم ورزش وجود دارد که وزنه زدن را نسبتاً آسان‌ترین راه برای رسیدن به توده‌ی عضلانی می‌داند.تمرینات بدنسازان معمولاً متشکل از تعداد کمی تکرار با میزان وزنه‌ی بالا است بنابراین شدت تمرینات در بدنسازی بالا می باشد و تغییر در برنامه ورزشی هر هفته الزامی است.در فیتنس شدت حرکات کمتر و زمان انجام این ورزش کوتاه‌تر است. حدود ۴۵ دقیقه در هر جلسه ورزشی کافی می‌باشد و تمریناتی که باید انجام شود نیمی هوازی و نیمی دیگر تمرین با وزنه‌های سبک است و تغییر در برنامه ورزشی فیتنس هر ۴ هفته یک بار می باشد.ورزش هوازی در مدت نسبتاً طولانی، باعث می شود ضربان قلب بالا برود و فرد تندتر نفس بکشد و این منجر به اکسیژن رسانی بیشتر می‌شود؛ اکسیژن رسانی به بافت‌ها، سوخت و ساز را افزایش می‌دهد و چربی سوزی رخ خواهد داد؛ این بدان معنی نیست که فیتنس کارها نیازی به عضله ندارند؛ به طور کلی عضلات بافت بسیار با ارزشی هستند که انرژی بدن را تأمین می‌کنند و باعث بهبود متابولیسم می‌شوند؛ بنابراین در فیتنس نیز عضله ساخته می‌شود و به نفع تناسب اندام می‌باشد؛ ولی در این شیوه فرد به عضلات بسیار برجسته و حجیم دستپیدا می‌کند.

تغذیه:

پروتئین عنصر سازنده عضلات است به همین علت بدنسازان لازم است که برای حجیم کردن عضلات خود تغذیه و رژیم غذایی که حاوی پروتئین بیشتری باشد را رعایت کنند این افراد باید گوشت، ماهی، لبنیات و سفیده تخم مرغ به فور بخورند. اما در فیتنس داستان تغذیه متفاوت است. فیتنس اساساً به معنای ” متناسب بودن” است و نیازی به خوردن یک غذای خاص برای متناسب ماندن نیست. فیتنس بیشتر بر خوردن غذای سالم مانند سالاد، سبزیجات و میوه تکیه دارد. و بیشتر کسانی که فیتنس کار می‌کنند اینگونه به نظر می‌رسد که در حال کم کردن چربی هستندافرادی که اضافه وزن بیشتری دارند در فیتنس باید کالری مصرفی خود را کاهش بدهند و حداقل برای مدتی از خوردن مواد غذایی چرب، شیرین و نشاسته ای بپرهیزند. استفاده از مکمل‌های ورزشی مانند پودرهای پروتئین در میان بدنسازان بیشتر بوده و جزیی از رژیم غذایی آنها محسوب می‌شود. تفاوت اصلی میان برنامه غذایی بدنسازان و فیتنس کاران در میزان کالری مصرفی آن‌ها می‌باشد. مدل‌های فیتنس حرفه‌ای بیشتر از ۲۵۰۰ کالری در روز مصرف نمی‌کنند اما بدنسازان به طور منظم بیشتر از ۵۰۰۰کالری در روز مصرف می‌کنند که ۵۰ درصد آن را پروتئین تشکیل می‌دهد و بقیه آن شامل کربوهیدرات، میوه‌جات و سبزی‌جات است.

نوشته شده توسط کیوان ریاضی در چهارشنبه ۱۳۹۷/۰۴/۰۶ |
 

افزایش حجم عضله قلب ورزشکار 


شناسه خبر: 72369   چهارشنبه 11 بهمن 1396 - 14:28

در ادامه مبحث قبلی و مطالب ارائه شده در خصوص هایپرتروفی عضلانی که به موضوع افزایش حجم عضلات اسکلتی پرداخت، به افزایش حجم عضلات قلب افراد ورزشکار که در اصطلاح عام موسوم به «قلب ورزشکار» است، می پردازیم.

 

عضله قلب افراد ورزشکار به علت قرار گرفتن در شرایط استرس حاد ورزشی، در بلند مدت با ایجاد سازگاری در ساختار عضله و با افزایش محتوای پروتئین های انقباضی و غیر انقباضی (تناسبی دقیق در میزان تولید پروتئین های انقباضی و غیر انقباضی وجود دارد) به این نوع از استرس پاسخ می دهد که این پاسخ با عنوان هایپرتروفی فیزیولوژیک قلبی که خود به دو زیر گروه تقسیم می گردد، شناخته می شود.

تمرین مقاومتی (تمرینات با وزنه یا فعالیت های پرشدت و کوتاه مدت) با راه اندازی ساز و کارهای درون سلولی ویژه، باعث افزایش محتوای پروتئین‌های انقباضی و غیر انقباضی عضله قلب در موازات (parallel) سلولهای اولیه شده و در نهایت منجر به افزایش ضخامت دیواره بطن های قلبی می شود. افزایش ضخامت دیواره، باعث افزایش قدرت انقباض پذیری عضله قلب و در نتیجه توانایی بیشتر آن جهت پمپ خون به درون سرخرگها می شود. این نوع از هایپرتروفی به هایپرتروفی فیزیولوژیک درون گرا (کانسنتریک) مشهور است.

تمرین استقامتی (دویدن هوازی یا فعالیت های کم شدت و بلند مدت) با راه اندازی ساز و کارهای درون سلولی ویژه، باعث افزایش محتوای پروتئین‌های انقباضی و غیر انقباضی عضله قلب در امتداد (serial) سلول‌های اولیه شده و در نهایت منجر به افزایش حجم بطن های قلبی می شود. افزایش حجم بطن‌ها، باعث افزایش ظرفیت بطن قلب برای ورود خون بیشتر و در نتیجه توانایی بیشتر آن جهت پمپ خون به درون سرخرگ‌ها در هر ضربان می شود. این نوع از هایپرتروفی به هایپرتروفی فیزیولوژیک برون گرا (اکسنتریک) مشهور است.

جهت پی بردن به اهمیت هایپرتروفی فیزیولوژیک اعم از برون گرا و درون گرا ،کافی است به مفهوم برون ده قلبی(Q) که حاصل ضرب حجم ضربه ای(SV) در ضربان قلب(HR) در یک دقیقه است توجه نمایید. (Q = HR * SV)

هایپرتروفی قلبی کانسنتریک با افزایش قدرت انقباضی بطن و هایپرتروفی اکسنتریک با افزایش ظرفیت و حجم بطن در هر انقباض منجر به افزایش حجم ضربه ای می شوند. به زبان ساده، ایجاد این سازگاری ها با افزایش حجم ضربه ای (SV) در نهایت باعث افزایش برون ده قلبی می شوند.این سازگاری در کنار کاهش ضربان قلب (HR) ورزشکاران که یکی دیگر از نتایج فعالیت های ورزشی است،شرایطی را فراهم می‌نماید که یک فرد ورزشکار با تعداد ضربان قلب پایین تر قادر به انجام فعالیتی شود که افراد عادی جهت انجام آن می بایست ضربان قلب بیشتری را تجربه نمایند. 

هایپرتروفی پاتولوژیک که نوع دوم و ناخوشایند هایپرتروفی عضله قلب است و غالبا در بیماران قلبی دارای فشار خون و دیابتی مشهود می باشد و معمولا در اثر تنش های مزمن و مدت دار که به مدت طولانی به بدن تحمیل می شوند، بروز پیدا می کند. این تنش‌ها شامل فشار خون و قند خون بالا و کنترل نشده است که با راه اندازی مسیرهای مختلف به هایپرتروفی پاتولوژیک که در آن میزان پروتئین های انقباضی و غیر انقباضی به صورت نامتناسب افزایش می یابند، منجر می گردند.

نوشته شده توسط کیوان ریاضی در چهارشنبه ۱۳۹۷/۰۴/۰۶ |

افزایش حجم عضله قلب ورزشکار 


شناسه خبر: 72369   چهارشنبه 11 بهمن 1396 - 14:28

در ادامه مبحث قبلی و مطالب ارائه شده در خصوص هایپرتروفی عضلانی که به موضوع افزایش حجم عضلات اسکلتی پرداخت، به افزایش حجم عضلات قلب افراد ورزشکار که در اصطلاح عام موسوم به «قلب ورزشکار» است، می پردازیم.

 

عضله قلب افراد ورزشکار به علت قرار گرفتن در شرایط استرس حاد ورزشی، در بلند مدت با ایجاد سازگاری در ساختار عضله و با افزایش محتوای پروتئین های انقباضی و غیر انقباضی (تناسبی دقیق در میزان تولید پروتئین های انقباضی و غیر انقباضی وجود دارد) به این نوع از استرس پاسخ می دهد که این پاسخ با عنوان هایپرتروفی فیزیولوژیک قلبی که خود به دو زیر گروه تقسیم می گردد، شناخته می شود.

تمرین مقاومتی (تمرینات با وزنه یا فعالیت های پرشدت و کوتاه مدت) با راه اندازی ساز و کارهای درون سلولی ویژه، باعث افزایش محتوای پروتئین‌های انقباضی و غیر انقباضی عضله قلب در موازات (parallel) سلولهای اولیه شده و در نهایت منجر به افزایش ضخامت دیواره بطن های قلبی می شود. افزایش ضخامت دیواره، باعث افزایش قدرت انقباض پذیری عضله قلب و در نتیجه توانایی بیشتر آن جهت پمپ خون به درون سرخرگها می شود. این نوع از هایپرتروفی به هایپرتروفی فیزیولوژیک درون گرا (کانسنتریک) مشهور است.

تمرین استقامتی (دویدن هوازی یا فعالیت های کم شدت و بلند مدت) با راه اندازی ساز و کارهای درون سلولی ویژه، باعث افزایش محتوای پروتئین‌های انقباضی و غیر انقباضی عضله قلب در امتداد (serial) سلول‌های اولیه شده و در نهایت منجر به افزایش حجم بطن های قلبی می شود. افزایش حجم بطن‌ها، باعث افزایش ظرفیت بطن قلب برای ورود خون بیشتر و در نتیجه توانایی بیشتر آن جهت پمپ خون به درون سرخرگ‌ها در هر ضربان می شود. این نوع از هایپرتروفی به هایپرتروفی فیزیولوژیک برون گرا (اکسنتریک) مشهور است.

جهت پی بردن به اهمیت هایپرتروفی فیزیولوژیک اعم از برون گرا و درون گرا ،کافی است به مفهوم برون ده قلبی(Q) که حاصل ضرب حجم ضربه ای(SV) در ضربان قلب(HR) در یک دقیقه است توجه نمایید. (Q = HR * SV)

هایپرتروفی قلبی کانسنتریک با افزایش قدرت انقباضی بطن و هایپرتروفی اکسنتریک با افزایش ظرفیت و حجم بطن در هر انقباض منجر به افزایش حجم ضربه ای می شوند. به زبان ساده، ایجاد این سازگاری ها با افزایش حجم ضربه ای (SV) در نهایت باعث افزایش برون ده قلبی می شوند.این سازگاری در کنار کاهش ضربان قلب (HR) ورزشکاران که یکی دیگر از نتایج فعالیت های ورزشی است،شرایطی را فراهم می‌نماید که یک فرد ورزشکار با تعداد ضربان قلب پایین تر قادر به انجام فعالیتی شود که افراد عادی جهت انجام آن می بایست ضربان قلب بیشتری را تجربه نمایند. 

هایپرتروفی پاتولوژیک که نوع دوم و ناخوشایند هایپرتروفی عضله قلب است و غالبا در بیماران قلبی دارای فشار خون و دیابتی مشهود می باشد و معمولا در اثر تنش های مزمن و مدت دار که به مدت طولانی به بدن تحمیل می شوند، بروز پیدا می کند. این تنش‌ها شامل فشار خون و قند خون بالا و کنترل نشده است که با راه اندازی مسیرهای مختلف به هایپرتروفی پاتولوژیک که در آن میزان پروتئین های انقباضی و غیر انقباضی به صورت نامتناسب افزایش می یابند، منجر می گردند.


برچسب‌ها: افزایش حجم عضله قلب ورزشکار, افزایش حجم عضله قلب, عضله قلب
نوشته شده توسط کیوان ریاضی در چهارشنبه ۱۳۹۷/۰۴/۰۶ |
 
مطالب قدیمی‌تر